پاسخی به خواننده ی رپ ( super stars )

دنباله دارها

 

در دایره المعارف قحبه خانه ها

 

منظومه ای از

 

ستاره های

 

روسپی و"خنیاگر" اند

 

که ماهواره ها

 

آنها را دنبال می کنند

شهید گمنام

استخوان هایی که

از جنگ برگشته بودند

گمنامی ی باغچه ای را

در دانشگاه علوم پزشکی

شهید کردند

تا آناتومیست ها

رگ غیرتشان را

درآنجا

تشریح کنند

گسل (به تروریست ها و مزدوران داخلی )

ننشستیم   که  با  بغض ِ  جمل    می آیید

 

نشکستیم    که    دنبال    گسل   می آیید

 

 

نبریدیم    که     با     قافیه های      بَدلی

 

به    دلآشفتگیِ     آلِ    غزل     می آیید

 

 

بُتِ ما حضرت آقاست؟....شما می گویید؟

 

چه بگوییم  که  با   لاتُ و  هُبَل  می آیید

 

 

گُلِ  آبادی   صبحیم    شما  تیغ  به  کف

 

پِیِ  ویرانی   گل های    عسل    می آیید

 

 

مگر  از  نسل  کدامین   عَلم   سوخته اید

 

که  به  خونخواهی  سردار  کتل  می آیید

 

 

لبِ  سرچشمه ی  این  طایفه  بودید  ولی

 

لبِ  تاول زده   از   "تاج محل"  می آیید

 

 

عالِمِ کوچه ی  ما را به چه جرمی  کشتید؟

 

نکند   باز   به   فتوای    ملل    می آیید

 

 

دلِ  این قافله از فتنه  به تنگ  آمده است

 

و شما   باز هم  از سمت جمل   می آیید

تصویر بدون حرف (دوبیت)

با حادثه ای شگرف آمد

یک قافیه زیر برف آمد

هی منتظر غزل نشستم

تصویربدون حرف آمد

روح الله شب بوها (ورود حضرت امام خمینی به میهن اسلامی)

کسی  از  شـرقِ  احساسم  اذان   می داد و می آمد

خبـر از  پیـچ  و خم های   نهان  می داد و می آمد

 

شهامت  در عــروقش  مــوج  می زد  مثلِ  دریاها

کویــرِ  بــاورِ   ما  را   از  آن   می داد  و می آمد

 

سحر با  کهکشان  همسایه ام  می کرد  و چشمانش

به  من  اسـمِ  عبـور  از آسمـان  می داد  و می آمد

 

مـرا   می بُـرد  با  خود  تا   تَهِ   شبهای  محـرابش

عـروجِ  شـاپـرک ها  را  نشـان می داد  و  می آمد

 

امـامِ  مســجدِ  دل   بــود   و   روح اللهِ   شب بوها

قنوتش دستِ  خواهش را  تـوان  می داد  و می آمد

 

دلم  در گلشنِ "سِـرُّالصَّلواتش"  رفت و عاشق  شد

نشـــانم   قبـله  را   آن  مهـربان  می داد  و می آمد

 

به   مَـردِ   دوره گردِ   کـوچـه ی   تـــردید  مولایم

یقیـــن  از  فطـرت آبـادِ  روان  می داد  و  می آمد

 

بهـارِ  شـاخه ام  پُــر می شد  از  صوتِ  قناری ها

چــو  او از شـرقِ احساسم اذان  می داد  و می آمد

زینبیه

                       

مرثیه   می چکد   از   این   غیرتِ   انتحاری ات

بوی   مدینه   می دهد    کوچه ی    بی قراری ات

 

آمدی   و   قدم  زدی    لحظه ی   سرخِ    باغ  را

بیرقِ    روضه ها     شده     پیرهنِ     اناری ات

 

شعله  رسید   تا    لبِ   بال  و  پَرِ     سه ساله ها

پُر شده   از  غمِ    قفس    حنجره ی    قناری ات

 

نَقلِ هزار و یک شب و...وای چه کرده ای مگر؟

نَقلِ   هزاره ها    شده    قصّه ی    بردباری ات

 

خاطره ی    اسیری ات  ،  زمزمه ی     سوارها

قافله    در    اسارتِ      خاطره ی    سواری ات

 

از   دلِ    ابرِ    حادثه    آمدی   و    به  هم  زده

آب  و  هوای   شام   را  شرجیِ  زخمِ  کاری ات

 

در  هیجان  و همهمه  سینه   به   سینه  می رسد

خطبه ی   فاطمیه   و   سبکِ     علی تَباری ات

 

مانده   هنوز   بر   تَنِ  سرد   و  کبودِ   نیزه ها

چشمِ ترِ    رُقیّه    و   غربتِ     سرشماری ات 

 

شهید مصطفی احمدی روشن

تقدیم به مادرنستوه شهید

 

یک صحنه ی انفجار..... شیون......مادر

یک مرثیه  خوانده  احتیاطا   مادر

 

ماهی   که  میان  شعله ها   شد  خاموش

مهری  که  دوباره  گشت   روشن   مادر

 

 

معیار شهادت 

دیگر  غم    تعلیم    ندارد   روشن

دلتنگی     تقویم     ندارد    روشن

 

حق داری  اگر به نمره می اندیشی

یک   نوزده  و  نیم  ندارد  روشن

رباعی تقدیم به شهدای اربعین

از  سمت  عطش  پیاده  می آید  و ... باز

 

یک زائر صاف  و ساده  می آید و... باز

 

از دور  کسی  سلام   می گوید و.... بُمب

 

بوی حرم و ....... اراده می آید و باز ....

وال استریت .... دیوار حاشا ( به شیرین عبادی )

شیرین

بی خیالِ زخم هایی

که بیستون را تلاوت می کنند

در معبدِ عموسام

روی سیگنال های بی بی سی

به پرنده های بی سرنشین

 سلام می دهد

وقتی زره پوش ها ی ناتو

در کوچه های حقوق بشر

فرهاد را زیرمی گیرند

وال استریت هم

برای حاشا

کوتاه است

و نوبل ......

با خمیازه ای پست مدرن

به نامه های عاشقانه اش می خندد

سبزجنگلی ( فتنه 88 )

سَقیفه  آمــده  از  راه    بی علی   نَشَوی

غروب،  شافعی  و  صبح حَنبَلی  نشوی

 

غــزالِ   سلسله ی   واژه های   خونینی

اسیــر دام  غــزل های   مخملی   نشوی

 

دلت مگر نه که آماجِ ترکش و تیر  است

به  جان  آینه ها   خود  مُسلسلی   نشوی

 

گذر کن از دلِ  این سایه های پی در پی

که  باز  میخ   درختــانِ  جنگلی  نشوی

 

حبـاب   قهقهه ی   بچّه ی   جنوبی  باش

کنـار   پینـه ی   بیچـاره   تاولی   نشوی

 

 تو نبض  رد شدن  از لحظه های پاییزی

 

برای  بـاغ   فلان  سبـز  صندلی   نشوی

 

طلوع    فعلِ   امیدی   بـرای   قله   شدن

نهادِ  جمــله ی   امّا ، اگر ،  ولی  نشوی